Mol of woelmuis? Klassieke tekenen eenvoudig herkennen

Niemand wil een mol of een woelmuis in de eigen tuin hebben. Toch zijn het levende wezens die steeds weer hun weg naar de tuinen van mensen vinden. Terwijl de schade bij de mol beperkt blijft en eerder van optische aard is, kan de woelmuis ook gevaarlijk worden voor de planten en gewassen in de tuin. Maar hoe kunnen de twee dieren worden herkend of onderscheiden?

Zo kunnen mol en woelmuis worden onderscheiden

De waarschijnlijk eenvoudigste manier van vaststelling is natuurlijk het bekijken van de dieren. In de praktijk zal dit echter nauwelijks mogelijk zijn, aangezien het leven zich in beide gevallen vooral onder het aardoppervlak afspeelt. Terwijl de mol hier echter de planten met rust laat, slechts een gangenstelsel in de tuin aanlegt en zo door de molshopen voor optische ergernis zorgt, gaat het bij de woelmuis nog verder. Deze voedt zich maar al te graag met plantenwortels of knollen en richt vaak ernstige schade aan de beplanting aan. De mol staat in tegenstelling tot de woelmuis onder natuurbescherming en mag enkel uit de eigen tuin worden verjaagd. Vangen of doden is niet toegestaan. Ook bij de woelmuis of veldmuis is dit echter niet nodig. Laten we nu echter eerst eens kijken welke aanwijzingen bij de beoordeling van de „gevarensituatie” in acht moeten worden genomen.

Heuvels & hopen: verschillen in de bouwwijze

Een sterke aanwijzing bij het onderscheid tussen mol en woelmuis wordt geleverd door de hopen aarde die door beide dieren worden opgestuwd. Bij de mol geldt dat deze in de regel zeer diepe gangen graaft en daarom de hopen aan de oppervlakte een aanzienlijke grootte kunnen bereiken. Onder de hoop leidt een gang in de regel in het midden en verticaal naar beneden de diepte in. Juist omdat de mol zich niet direct onder de grasmat beweegt, zijn in de heuvels en hopen gewoonlijk geen plantenresten te vinden. Goed om te weten: mocht de mol tijdens het graven op een plantenwortel stuiten, dan wordt deze niet aangevreten. In plaats daarvan graaft het dier er simpelweg omheen of onderdoor.

De woelmuizen „werken” iets anders dan de mol. Terwijl deze zijn hopen opwerpt, duwen de knaagdieren de aarde met hun achterpoten uit het eerder vlakke gangenstelsel naar buiten. Het gevolg: de ingang bevindt zich niet direct onder de hoop, maar aan de zijkant. Daarnaast beweegt de woelmuis zich direct onder de grasmat, waardoor op het gazon lichte welvingen te zien kunnen zijn. Als er in de hoop bij de ingang van het gangenstelsel bovendien nog plantenresten te ontdekken zijn, is de bewijslast in het nadeel van de woelmuis overweldigend.

Verwühlprobe uitvoeren

Als de aanwijzingen nog niet voldoende zijn, geeft een zogenaamde Verwühlprobe uitsluitsel over wat voor dierlijke medebewoner zich in of onder de eigen tuin bevindt. Bij een Verwühlprobe worden de gangen simpelweg op enkele plekken blootgelegd. Afhankelijk van wat er vervolgens in de komende uren gebeurt, gaat het om een woelmuis of een mol. Gebeurt er niets of pas na enkele dagen iets, dan wijst dit op een mol. De woelmuis daarentegen zou de blootgelegde woelmuisgangen binnen maximaal zes uur weer dichtmaken en sluiten.

Mol of woelmuis verjagen: hoe doe je dat het beste?

Ook als er duidelijk een woelmuis als bewoner van de eigen tuin kan worden vastgesteld, is het sterk af te raden om vergif of andere chemische stoffen te gebruiken. Deze zorgen niet alleen voor een pijnlijke dood bij de woelmuis, maar schaden tegelijkertijd ook het milieu en mogelijk de eigen huisdieren. De beste oplossing voor het „probleem“ is daarom het Silberkraft mollen- en woelmuizengranulaat. Hierbij gaat het om een granulaat dat uitsluitend op natuurlijke ingrediënten zoals citroeneucalyptus is gebaseerd. Vergif is niet aanwezig en er wordt eveneens afgezien van alle chemische toevoegingen. Zo kun je er zeker van zijn dat het granulaat de mol of de woelmuis enkel verdrijft. Voor de mens, het milieu, het gezin of de huisdieren is het granulaat op geen enkele wijze schadelijk.

Het gebruik is bovendien kinderlijk eenvoudig: het granulaat wordt simpelweg voor de uitgangen van de woelmuis of de mol verspreid, waarna het granulaat met behulp van de molshopen een beetje in de gangen kan worden geschoven. Verschillende geurstoffen ontplooien dan hun werking en zorgen ervoor dat de dieren liever een ander plekje opzoeken. Voor een optimale bescherming moet je het proces ongeveer 42 dagen na de eerste keer nog eens herhalen.

De boosdoener identificeren en effectief verdrijven

Op het eerste gezicht is het niet heel eenvoudig om de mol en de woelmuis in de eigen tuin van elkaar te onderscheiden. Maar bij een nauwkeurige blik worden de eigenaardigheden van beide dieren al snel duidelijk. Ongeacht om welke dierlijke bezoeker het gaat, dient het Silberkraft mollen- en woelmuizengranulaat als middel voor de bestrijding. De „chemische bom“ hoeft niet te worden ingezet, in plaats daarvan is het granulaat puur gebaseerd op natuurlijke en biologische ingrediënten. Zo kunnen de ongewenste bezoekers worden verdreven zonder het milieu of andere levende wezens schade toe te brengen.