Meikevers

De meikever is met 2 tot 3 cm aanzienlijk groter, heeft roodbruine vleugeldekveren, een donker halsschild, witte driehoeken aan de zijkanten van het lichaam en grote waaiervoelers. Hij vliegt voornamelijk van eind april tot eind mei. De junikever is 1,4 tot 1,8 cm groot, geelbruin, dicht behaard, heeft geen witte driehoeken en kleinere antennewaaiers; hij vliegt in juni en juli. Ook de larven verschillen: die van de meikever liggen op hun zij op een gladde ondergrond, die van de junikever lopen op hun poten.

Als kevers duren ze slechts ongeveer vier tot zeven weken: nadat ze in het voorjaar zijn opgegraven, voeden de kevers zich met bladeren, paren, leggen de vrouwtjes hun eieren en sterven dan. De meikever brengt het grootste deel van zijn leven echter door als rups in de grond: drie tot vier, zelden vijf jaar, afhankelijk van de regio en het weer.

Afhankelijk van het weer, van half of eind april tot eind mei, soms tot in juni. Ze verlaten de grond bij mild, droog weer, meestal in de schemering. Omdat de dieren in een regio zich even snel ontwikkelen, is er elke drie tot vier jaar een meikeverjaar met bijzonder veel kevers – tussendoor zie je er maar een paar.

De kevers eten bladeren van loofbomen, bij voorkeur jonge bladeren van eik, beuk, esdoorn en paardenkastanje, en de meikever eet ook fruit- en walnotenbomen. De larven voeden zich met allerlei wortels in de bodem, aanvankelijk vooral grassen, later ook groenten, aardbeien en jonge bomen.

Nee. Meikevers steken niet, hebben geen gif en hun monddelen zijn ontworpen voor het versnipperen van bladeren - ze zijn onschadelijk voor de mens. Schade ontstaat alleen in de tuin en in de landbouw, vooral doordat de larven de wortels aanvreten.

Veldkevers worden 2 tot 3 cm groot, boskevers 2 tot 2,6 cm. De larven bereiken in het laatste larvenstadium een ​​hoogte van circa 6 cm en zijn daarmee de grootste larven in de tuin.

Er bestaat niet zoiets als een groene meikever. Meestal wordt hiermee de rozenkever bedoeld: metaalachtig groen tot goudgroen, 1,4 tot 2 cm groot, overdag op bloemen. Hij is bijzonder beschermd en zijn larven helpen bij de ontbinding in de compost. Kleinere kevers met iriserende groene koppen en bruine vleugeldekveren zijn tuinbladkevers - meer hierover onder Tuinbladkevers.

Meikeverslarven zijn gebogen in een C-vorm, witachtig met een bruine kopkapsel en zes sterke, harige poten; Als ze volgroeid zijn, worden ze ongeveer 6 cm lang. Op een gladde ondergrond blijven ze op hun zij liggen. De larven van de rozenkever kruipen daarentegen op hun rug, de larven van de junikever en de tuinbladkever lopen op hun poten.

In de moestuin vooral preventieve en mechanische maatregelen: bedek de bedden tijdens het vliegjaar met een fijnmazig net, houd het gazon dik en maai niet kort tijdens het vliegseizoen, graaf bedden op in de zomer en vroege herfst van het vliegjaar en verzamel larven. Er bestaat geen goedgekeurd bodeminsecticide tegen larven en schimmelpreparaten tegen meikeverlarven zijn in huis- en volkstuinen niet toegestaan.

Nauwelijks. HB-aaltjes werken goed tegen de kleinere larven van de keverkever en zwakker tegen de larven van de junikever, maar slechts in zeer beperkte mate tegen de larven van de meikever. Identificeer daarom de larven voordat u ze koopt. Wat helpt tegen welke larven kun je vinden onder Bestrijding van larven.

Nee, de meikever zelf is in Duitsland niet beschermd. Soortgelijke soorten zoals de wandelaar en de rozenkever zijn echter beschermd. Gewasbeschermingsmiddelen tegen de kevers mogen alleen in de moestuin worden gebruikt als ze precies daarvoor zijn goedgekeurd. In de meeste gevallen is dit niet nodig omdat bomen na het eten weer uitlopen.

De meikever is sinds ongeveer 1960 sterk afgenomen, voornamelijk als gevolg van het eerdere wijdverbreide gebruik van insecticiden zoals DDT. In sommige regio's, zoals de Bovenrijnvlakte en de Rijn-Mainvlakte in Hessen, komt het nog steeds veel voor en heeft het regelmatige vliegjaren. Massale proliferatie kan ongeveer elke 30 tot 45 jaar plaatsvinden.