Steppewolfsmelk - inheemse wilde vaste plant voor droge, zonnige plaatsen

De Steppewolfsmelk (Euphorbia seguieriana) is een karakteristieke plant van zonnige, droge zandige graslanden die slechts op enkele plaatsen in Duitsland in het wild groeit. Het vormt losjes bossige, halfronde bosjes smalle, blauwgroene bladeren. Van juni tot augustus schitteren geelgroene schutbladeren rond de kleine bloemen op de toppen van de scheuten. Deze worden bezocht door zweefvliegen, kevers en andere insecten, en de rupsen van verschillende vlinders, zoals de wolfsmelkmot, voeden zich met de bladeren.

• Geelgroene bloeiwijzen van juni tot augustus
• Fijn, blauwgroen blad tot in de herfst
• Extreem droogte- en hittetolerant
• Langdurig dankzij diepe penwortel

In de tuin

De steppewolfsmelk heeft behoefte aan volle zon en droge, zandige tot steenachtige, zeer goed doorlatende en arme grond. Hij past in grindbedden, steppebeplantingen, rotstuinen en op zonnige taluds. Mooie partners zijn steppesalie, bolkopprei, kartuizeranjer en vedergras. Plan 5 tot 7 planten per m².

Planten en verzorgen

Plant ze in de lente of vroege herfst en geef ze water zodat ze zich kunnen vestigen. Daarna heeft het geen water of kunstmest nodig - het valt uiteen in voedselrijke grond. Knip in maart de oude scheuten dicht bij de grond af. Belangrijk: Het witte melkachtige sap is giftig en irriteert de huid en ogen. Draag handschoenen bij het uitvoeren van onderhoudswerkzaamheden. Vanwege de penwortel mag je deze later niet verplaatsen.