Jeuk bij katten – wat zijn de oorzaken?

Kan overmatige jeuk de kat ziek maken?

Katten zijn zeer schone dieren. Om deze reden maakt zorgvuldige verzorging deel uit van de dagelijkse routine van elk huisdier. Af en toe krabben hier en daar is volkomen normaal en niets om je zorgen over te maken. Als de ernstige jeuk echter toeneemt, zien de zaken er heel anders uit. Er is nu behoefte aan actie en dezoektocht naar de oorzaak van het probleemmoet onmiddellijk worden onderzocht. Alleen dan kan het dier goed worden behandeld en kan chronisch lijden worden voorkomen.

Eine Katze kratzt sich im Stehen

De kat jeukt - welke oorzaken kunnen hiervoor verantwoordelijk zijn?

Als de kat zichzelf voortdurend krabt of verzorgt, kan dit verschillende oorzaken hebben. Aan de ene kant kunnen parasieten of een infectie verantwoordelijk zijn. Maar allergieën veroorzaakt door verschillende voedingsmiddelen kunnen ook de trigger zijn. Maar wat kan de oorzaak zijn en welke symptomen moeten serieus worden genomen?

Met deze symptomen mag niet worden spotten

Katten verlichten jeuk op heel verschillende manieren. Sommigen beginnen zichzelf meer dan normaal te poetsen met hun ruwe tong of krabben zich vreselijk. Anderen wrijven echter met hun lichaam tegen voorwerpen of bijten in hun eigen huid op de jeukende plek. Het resultaat van deze voortdurende verlichtingsactiviteiten is meestal rode delen van de huid, die gemakkelijk ontstoken kunnen raken, ruige vacht en haarloze delen van het lichaam. Als de situatie zich voordoet waarbij de kat zijn eigen huid beschadigt door te bijten, krabben en likken, kan dit tot ernstige gezondheidsproblemen leiden.

Parasieten als veroorzakers van jeuk

De gevolgen van een parasitaire infectie variëren van dier tot dier. Sommige katten hebben mogelijk slechts milde symptomen en andere kunnen aan ernstige ziekten lijden.
Als er een ernstig beloop optreedt, gaat het meestal om kittens of oudere katten. Maar dieren die al verzwakt zijn door een andere ziekte, zijn ook gevoeliger en moeten daarom onder speciale observatie staan.

Oormijten (Otodectes cynotis)

Dit type mijten leeft in de oorschelp of de uitwendige gehoorgang van katten.Oormijten worden verkregen door direct contact met anderen die reeds geïnfecteerd overgedragen op dieren. Ze voeden zich met de afscheidingen die vrijkomen nadat ze hebben gestoken. Het ongedierte legt ook hun eieren in de gehoorgang van de kat. Veel voorkomende symptomen van zogenaamde oorschurft zijn hevige jeuk, verhoogde vorming van oorsmeer en bruine aanslag die doet denken aan vettig koffiedik. Als de behandeling van de oormijtbesmetting wordt uitgesteld, zal de kat pijnlijke oorontstekingen krijgen.

Roofmijten (Mesostigmata)

Deze parasieten leven direct op de huid en voeden zich voornamelijk met de huidschilfers en weefselvloeistof van de kat. Ze leggen hun eieren in bosjes in de vacht van huisdieren en kunnen ook de opperhuid van de kat beschadigen. Roofmijten worden overgedragen door direct contact met andere reeds besmette dieren. Het bedreigende aan dit type mijt is dat het in het beginstadium nauwelijks waarneembaar is. Alleen bij een ernstige besmetting treden klachten als hevige jeuk, schilferige huid en haaruitval in de vorm van ronde vlekjes op.

Bontmijten (Cheyletiella blakei)
Bontmijten, zoals de haarzakjesmijt (Demodex cati), zijn roofmijten en vallen vooral honden aan. In zeldzame gevallen kunnen katten echter ook besmet raken met deze parasiet door contact met andere besmette dieren of door het delen van besmette kammen en borstels. Let op: Bontmijten zijn besmettelijk en kunnen zich ook voor korte tijd op mensen nestelen. Symptomen bij mensen zijn onder meer ernstige jeuk aan het bovenlichaam en de armen. Typische besmette gebieden bij katten zijn de rug, het hoofd en de croupe (het gebied tussen de rug en de basis van de staart), die gepaard gaan met zware roos en korstige huid.

Hoofdschurft-mijten (Notoedres cati)

De hoofdschurftmijt is zeer besmettelijk. De kleine, ronde parasieten gebruiken hun bijtgereedschap om in de bovenste huidlaag van de kat te boren en daar hun eieren te leggen. mijten vallen vooral graag delen van het lichaam aan, zoals de oren, het voorhoofd en de nek van huisdieren. Maar ze kunnen zich ook naar het hele lichaam verspreiden. Het wordt overgedragen via direct contact of via een reeds besmette omgeving, zoals besmette kattenbomen of slaapplaatsen. Symptomen van een hoofdschurftmijtbesmetting zijn enorme jeuk, die in sommige gevallen zo ernstig is dat de kat zichzelf zelfs verwondt. Als het mijtengeval niet wordt behandeld, kan dit leiden tot de dood van de kat.

Herfstgrasmijten (Neotrombicula herfstalis)

De rode, twee millimeter lange vrouwelijke herfstgrasmijten leggen hun eieren het liefst op vochtige grond. Vooralbuitenkatten of zwerfkatten worden aangevallen door de herfstgrasmijt. Deze delen van het lichaam die zich dicht bij de grond bevinden, zijn bijzonder populair als aanvalspunten:

Benen

Tussen de tenen

Poten

Gezicht

Buik

Oorranden

Afhankelijk van de gevoeligheid van de kat manifesteert een besmetting zich door matige tot ernstige jeuk en ook door rode puisten, bultjes en korstjes op het huidoppervlak. Als een dier herhaaldelijk besmet raakt met de mijt, kan er overgevoeligheid optreden. Dat is heel goed mogelijk, want alleen in de eigen tuin blijven is al voldoende om de huiskat besmet te laten raken. Alleen de larven van de herfstgrasmijt zijn parasitair. Ze zijn opmerkelijk gemakkelijk te identificeren. Heldere oranjegele korstjes op het huidoppervlak duiden op hun aanwezigheid.

Haarzakjesmijt (Demodex cati)

Haarzakjesmijten leven in de haarwortels en in de zweet- en talgklieren van katten. Ze veroorzaken de huidziekte demodicose. Bij een normale besmetting zijn er geen noemenswaardige symptomen. Als mijten in grote aantallen verschijnen,de dieren verliezen al hun haar en het huidoppervlak droogt uit en begint zwaar te schilferen. Vooral viervoeters met een verzwakt immuunsysteem veroorzaakt door een ziekte zoals kattenaids of diabetes kunnen demodicose ontwikkelen.

Kattenhaarluizen (Felicola subrostratus)

Haarluizen zijn 1,3 millimeter grote gelige insecten dievoornamelijk in de vacht van katten verblijven. Ze behoren tot dekaak- en bijtende luizenen hebben ultrascherpe monddelen waarmee ze het leven moeilijk maken voor de fluwelen pootjes. Zodra ze zich aan de vacht van de viervoeter hebben vastgeklampt, beginnen ze met hun mond over het huidoppervlak te schrapen, waardoor katten extreem jeuken en steeds onrustiger kunnen worden. Een andere indicatie van een besmetting door de kattendauber zijn de eieren (neten) van de insecten, die rechtstreeks aan de haarlijn van het huisdier zijn bevestigd met behulp van een kleverige afscheiding.

Het ongedierte wordt voornamelijk overgedragen via direct fysiek contact. In het bijzonder lopen hier kittens en oudere en zieke katten wier immuunsysteem niet 100% intact is. Schaafwonden, eczeem en plaatselijk haarverlies op de rug en het hoofd zijn symptomen van een plaag.
Als u lichtvaardig met een plaag omgaat, kunnen de insecten zich binnen zeer korte tijd door de gehele vacht van de kat verspreiden. Maar dit zijn niet de enige gezondheidsproblemen die de kattendauber kan veroorzaken: het onaangename ongedierte is ook drager van de komkommerzaadlintworm. Deze kunnen ook op mensen worden overgedragen. Dit gebeurt wanneer geïnfecteerde vlooienbestanddelen per ongeluk worden ingeslikt uit de vacht van het viervoetige familielid.

[product:pet care spray-500-ml|tekst:🐶 Beschermt honden en katten tegen parasieten
🛡️ Voorkomt jeuk en infecties
✔️ Bij ons altijd ZONDER permethrin
🌿 Zonder gevaarsymbolen
👪 Ruim 70.000 klanten
|button:Direct naar de product|kleur:#ffffff]

De kattenlintworm (Taenia taeniaeformis)

Dit type lintworm wordt ingenomen door geïnfecteerde muizen of ratten en komt vooral voor bij katten. De symptomen manifesteren zich in de vorm vanernstig gewichtsverlies en in zeldzame gevallen kan er ook een darmobstructie optreden. Een ander onaangenaam neveneffect is dat het uitscheiden van mobiele lintwormledematen jeuk in het anale gebied veroorzaakt. Om aan deze behoefte te voldoen, schuift de huiskat zijn achterwerk over de vloer, ook wel ‘sleeën’ genoemd.

Vlooien

AVlooienbesmetting bij katten manifesteert zich van dier tot dier verschillend. Als de kat zichzelf zo nu en dan begint te krabben, kan dit worden geïnterpreteerd als het eerste waarschuwingssignaal. Bovendien worden de dieren vaak onrustig en raken individuele delen van het huidoppervlak ontstoken. Als een vlooienplaag niet op tijd wordt behandeld, kan het zover komen dat de vacht uitvalt. Als de huisdieren sterk reageren, is er meestal sprake van een vlooienspeekselallergie, ook wel vlooienspeekseldermatitis genoemd. Het wordt beschouwd als een van de meest voorkomende huidziekten bij katten.

Teken

Teken zijn dragers van verschillende ziekteverwekkers zoals Borrelia en Bartonella. Maar een tekenbeet kan ook plaatselijke zwelling en ontsteking van de huid veroorzaken, wat gepaard gaat met hevige jeuk en roodheid bij het dier. In de meeste gevallen lijden geïnfecteerde katten aan een tekenallergie. De voornaamste getroffenen zijn oudere dieren die in hun leven al door veel teken zijn gebeten en daarom gevoelig zijn voor de boodschapperstoffen in het speeksel van teken. Als bij het huisdier ernstige symptomen zijn vastgesteld die verband houden met voortdurend krabben, is het raadzaam een dierenarts te raadplegen, omdat in sommige gevallen individuele huidgebieden kunnen afsterven zonder de juiste behandeling.

Huidproblemen die tot jeuk leiden

Het zijn niet alleen parasieten die jeuk bij katten veroorzaken. Soms kunnen schimmelinfecties zoals kattenschimmel of ringworm ook verantwoordelijk zijn. Huidschimmels (dermatofyten) worden overgebracht door microscopisch kleine sporen. Ze kunnen zich op het hele lichaam van de kat nestelen. Het hoofd, de rug, de staart en de poten van huisdieren worden echter het vaakst getroffen. De volgende symptomen duiden op een besmetting:

Doffe vacht en voortdurend krabben door jeuk.

Ontsteking van de klauwen.
Droge maar ook vette huidzones.
Ontsteking van de haarwortels.
Circulaire haaruitval op het gezicht, de voorste ledematen en oren.

Maar acne kan ook jeuk veroorzaken bij katten. Een dergelijke huidziekte wordt zichtbaar door een merkbaar rode huidontsteking ter hoogte van de kin. Een andere oorzaak van krabben kan een gebrek aan voedingsstoffen zijn. Om deze reden moeten katteneigenaren ervoor zorgen dat het voer voldoende omega-3-vetzuren en alle noodzakelijke vitamines bevat. Omdat ze de huidbarrière versterken en de huid beschermen tegen uitdroging.
Bij katten die veel buiten zijn, kunnen plantenzaden die vast komen te zitten in de vacht ook jeuk veroorzaken.

Allergieën bij katten

Constant krabben en overmatig schoonmaken kunnen ook de oorzaak zijn van een allergie. Onder andere kattenvoer, vlooienspeeksel of allergene stoffen uit de omgeving zoals bloemenpollen of plantenzaden kunnen de oorzaak zijn van een allergische reactie.
Katten zijn zeer schone dieren. Door dagelijkse verzorging houden ze hun vacht intact. Katteneigenaren moeten voorzichtig zijn als de obsessie van hun katten met reinheid uit de hand loopt en ze voortdurend aan voorwerpen likken, krabben of wrijven. In de meeste gevallen is er iets mis en moet er een dierenarts worden ingeschakeld.

Jeuk bij katten – veroorzaakt stofwisselingsstoornissen en auto-immuunziekten

In veel gevallen leiden stofwisselingsstoornissen tot merkbare huidveranderingen, waardoor de huid uitdroogt en daardoor jeukende plekken ontstaan. Triggers kunnen hormoonstoornissen, zware wormbesmettingen, een onevenwichtig dieet of een zwak immuunsysteem zijn die kunnen worden toegeschreven aan een ernstige ziekte.
Ook auto-immuunziekten, zoals lupus (zweren en roodheid in het oor) of pemphigus foliaceus, een huidziekte waarbij zich grote etterende puisten vormen op de huid hebben een negatieve invloed op de huidbarrière, wat bij katten tot jeuk kan leiden.

Huiduitslag bij katten – kan voortdurend krabben andere ziekten veroorzaken?

Als er een pathologische verandering wordt opgemerkt op het huidoppervlak van uw geliefde viervoeters, moet u onmiddellijk een afspraak maken met de dierenarts. Want overmatig krabben is niet alleen onaangenaam voor de huiskat, maar veroorzaakt ook schade aan de opperhuid. Zodra de huidbarrière van de kat wordt aangevallen, kunnen de bacteriën gemakkelijker onder de huid dringen en verschillende secundaire infecties veroorzaken. Dit kan gevaarlijk zijn voor uw geliefde huisdier.

Welke remedies kunnen de jeuk van de kat verlichten?

Verdachte huidziekten moeten altijd worden gecontroleerd door een dierenarts. Als de oorzaak van de huidirritatie correct is vastgesteld, kan de juiste behandelstrategie worden geselecteerd.

Jeukende kat - medicijn dat de oorsprong van krabben bestrijdt

Afhankelijk van de diagnose zal de dierenarts doorgaans antiparasitaire middelen (parasietenplaag), antimycotica (schimmelplaag) of antibiotica toedienen.

Als het een allergie is, moet er actie worden ondernomen in overeenstemming met de allergie-uitlokkende stoffen. Maatregelen die dan worden genomen, kunnen onder meer een verandering van voer of overgevoeligheid zijn. Ontstekingsremmende medicijnen worden ook vaak gebruikt bij acute symptomen. Ze verlichten de jeuk en voorkomen dat de huid verder beschadigd raakt door voortdurend krabben, wrijven of likken.

Huisdierverzorgingsspray van Silberkraft

Een optimale vachtverzorging voor katten is het allerbelangrijkste. Om parasieten, teken, vlooien en ander ongedierte op afstand te houden, kan dit Verzorgingsspray van SILBERKRAFT moet regelmatig worden gebruikt. Hiervoor zorgen ingrediënten als neemolie, lavendel en geraniol. Ze verzorgen bovendien de gevoelige dierenhuid en voorkomen zo huidinfecties, die verantwoordelijk zijn voor de onaangename jeuk van de dieren. De Silberkraft huisdierverzorgingsspray heeft ook een langdurige werking. Ongedierte dat ziektes verspreidt, heeft dus geen kans.

Behandel de jeuk van je kat: deze huismiddeltjes werken!

Om ervoor te zorgen dat de kat de aangetaste delen van het lichaam niet onnodig irriteert door voortdurend te krabben, moet de jeuk eerst worden verlicht.
Goudsbloemzalf, Manuka-honing en aloë vera-gel, die op de aangetaste huidgebieden worden aangebracht, hebben een goed effect getoond bij wondgenezing en het voorkomen van huidinfecties .
Appelciderazijn kan rechtstreeks op de huid worden gedept voor kleine ontstoken plekken. Het heeft een antiseptische werking en bestrijdt schimmels en bacteriën. Kamillethee daarentegen versnelt het genezingsproces en kan goed gebruikt worden op minder behaarde plekken en op de pootjes.