Muizen in Duitsland – deze knaagdieren zijn van oorsprong voor ons

Zijn muizen uitsluitend plagen of leveren ze ook voordelen op voor de natuur?

Muizen: Er zijn talloze soorten in Duitsland en de knaagdieren zien er eigenlijk best schattig uit. Als de kleine dieren echter ons interieur binnendringen, wordt hun schattige uiterlijk al snel irrelevant voor ons mensen en doen we er alles aan om de knaagdieren zo snel mogelijk uit onze vier muren te verdrijven. En dat is nodig: omdat sommige ervan voor flinke problemen kunnen zorgen. Onze kennishongerige lezers zullen nu ontdekken welke dit zijn en welke soorten muizen voornamelijk door Duitsland migreren.

Wat zijn muizen?

Muizen (Mus) behoren tot het geslacht van Echte muizen. Je vindt ze in de verste uithoeken van onze aarde. Ongeacht welke klimatologische omstandigheden er heersen: muizen hebben zich in de loop van de tijd zeer goed aangepast aan verschillende habitats. Ze leven in savannes, op bergtoppen en ook in gebieden rond de poolcirkel.

Het bekendste exemplaar van deze familie is de huismuis. Naast de culturele volger zijn er nog 37 andere soorten bekend. Sommigen van hen zijn echt schuwe dieren. Ze leiden een teruggetrokken leven in de bossen en vermijden liever menselijk contact. Sommigen daarentegen voelen zich bijna thuis in de menselijke nederzettingen in de ware zin van het woord. En daar is een reden voor: je vindt er de perfecte leefomstandigheden en voldoende eten. 

Belangrijke kenmerken

Muizen zijn tussen de vier en twaalf centimeter groot. Daarbij komt hun lange staart, die bij de meeste soorten net zo lang is als hun lichaam. Qua gewicht zijn vrijlevende knaagdieren van dertig gram echte vlieggewichten. Hun vacht heeft een grijs tot bruine kleur, die naar de buik toe merkbaar lichter wordt. Een opvallend kenmerk van muizen is hun lange, dunne, licht harige staart met schubbenringen. Hun scherpgerande, voortdurend groeiende nageltanden zijn ook niet van slechte ouders. Want als ze willen, kunnen ze zelfs hun monddelen gebruiken om zich een weg te banen door deuren en metselwerk.

Voorkomen en habitat

Muizen komen oorspronkelijk uit verre landen zoalsAfrika, Azië en Zuid-Europa. Zelfs de huismuis, die nu inheems is in Duitsland, komt eigenlijk uit India en werd als zogenaamde culturele opvolger op schepen naar Midden-Europa gebracht. De natuurlijke habitat van muizen bestaat uit bossen en uitgestrekte savannes. Hoewel de zoogdieren ook kunnen zwemmen, geven ze de voorkeur aan het leven op het land. De meeste knaagdieren kunnen geen vochtig klimaat verdragen. Dit is precies de reden waarom sommigen van hen in de herfst en winter steeds vaker naar menselijke woningen verhuizen. Eenmaal daar gaan de knaagdieren op zoek naar een rustige en droge schuilplaats. Gebroken gevels, maar ook defecte deuren en openstaande kelderramen bieden u de perfecte gelegenheid om aan de slag te gaan.

Levensstijl

Muizen behoren tot de zoogdieren die geen winterslaap houden. Niettemin kunnen ze, wanneer de temperatuur tot min daalt en er geen voedsel meer te vinden is, in een zogenaamde shocktoestand terechtkomen. Juist om deze reden zoeken ze een warme plek om te overwinteren en een passende voedselvoorraad op te bouwen voor tijden waarin ze niet op menselijke voorraden kunnen vertrouwen. 

Muizen zijn meestal 's morgens vroeg of laat in de avond op jacht. De exemplaren die in het wild leven gebruiken altijd dezelfde paden en keren terug naar dezelfde voedselplaatsen. De kleine knaagdieren kunnen ook met elkaar communiceren. Dit doen ze door de afscheiding van hun eigen urine en door hun lichaamsgeur. Ze gebruiken ook ultrasone geluiden, die worden gecreëerd door het kraken van hun stemplooien en verborgen zijn voor het menselijk oor, om te communiceren.

Reproductie

De kleine knaagdieren zijn al geslachtsrijp op de leeftijd van drie maanden. Onder gunstige levensomstandigheden kunnen ze dan ongeveer acht keer per jaar voor nakomelingen zorgen. Als je bedenkt dat muizen na een draagtijd van slechts drie weken tussen de vier en acht jongen krijgen, wordt het duidelijk dat één enkel muizenpaar op termijn een echte plaag kan worden.

Na het nest ontwikkelen de aanvankelijk hulpeloze jonge dieren zich in een snel tempo. Aan het begin van hun leven wegen ze slechts één gram. Ze zijn ook blind, doof en volledig naakt. Na slechts tien kalenderdagen vormt zich langzaam een ​​zacht dons op hun lichaam en op de leeftijd van zestien dagen openen ze voor het eerst hun ogen. Na ongeveer drie weken zijn ze zo ontwikkeld dat ze hun moeder niet meer nodig hebben en zelf op zoek gaan naar voedsel.

[product:muisafstotende-spray|text:🐁 Spray tegen muizen in huis en tuin

💚 Verdrijf muizen zonder te doden
🏠️  Voor gebruik binnen en buiten
👪 Meer dan 100.000 klanten
|button:Direct naar het product|color:#ffffff]

Inheemse muizen in Duitsland – een overzicht van de drie belangrijkste soorten

Er zijn ongeveer tien inheemse soorten muizen die we in het dagelijks leven in Duitsland kunnen tegenkomen. De andere exemplaren zijn te schuw en vermijden menselijke nederzettingen. 

• Pygmee-muis
• Vuurmuis
• Wolmuis
• Erdmaus
• Veldmuis
• Bosmuis
• Geelhalsmuis
• Rötelmaus
• Huismuis
• Vuurmuis

Muizen leven in schuren en op bouwland en in aangrenzende bos- en weidegebieden. Ze stoppen ook niet bij de binnenruimtes van mensen. Vooral in de herfst- en wintermaanden gaan ze huizen, schuren en garages binnen om zich te beschermen tegen kou en vocht. De drie volgende muizensoorten behoren tot de bekendste in hun soort in dit land.

De huismuis

Huismuizen (Mus muculus) behoren tot de meest bekende voedselongedierte ter wereld. Dieren voelen zich al duizenden jaren uiterst op hun gemak bij mensen. En dat is niet verrassend: in menselijke nederzettingen vinden ze altijd voldoende voedsel en een warme plek om te wonen en hun jongen groot te brengen.

Uiterlijk

Huismuizen bereiken een kop- en romplengte van tussen de zeven en elf centimeter en wegen zo'n dertig gram. Haar lange, licht behaarde staart met schubringen is tien centimeter, bijna net zo lang als haar hele lichaam. Hun vacht is grijs tot bruin van kleur, wordt naar de buik toe iets lichter en is bij sommige huismuizen zelfs helemaal wit. Door hun lichte gewicht zijn de dieren zeer goede klimmers. Met behulp van hun scherpe, voortdurend doorgroeiende voortanden kunnen de kleine diertjes zich een weg banen door deuren en zelfs door afdichtingsmateriaal.  

Woonplaats

Huismuizen zijn vooral 's nachts actief's nachts. Ze bouwen hun nest voornamelijk in de buurt van hun voedselbronnen en zoeken voedsel onder dekking van de duisternis. Want hoewel ze de nabijheid van mensen zoeken, zijn de kleine knaagdieren extreem verlegen kerels. Als het gaat om de keuze van zijn voedsel, geeft de huismuis de voorkeur aan granen en andere granen, maar als zijn favoriete voedsel niet op voorraad is, is hij niet langer kieskeurig. Het is een van de omnivoren, die ertoe kan leiden dat alle voedselvoorraden in de voorraadkast besmet raken of zelfs vernietigd worden door een besmetting door het knaagdier.

Type muis: Huismuis: plaag of nuttig?

Huismuizen besmetten voedsel met hun uitwerpselen en maken het oneetbaar. Bovendien veroorzaken ze met hun knaagtanden ook schade aan gebouwen, isolatie en elektriciteitskabels. In het ergste geval kan dit leiden totbrand en kortsluiting. Maar ze staan ​​wereldwijd ook bekend als een hygiëne- en gezondheidsplaag: omdat ze gevaarlijke ziekteverwekkers zoals tyfus, salmonella en het hantavirus kunnen overbrengen. 

Elke kant heeft echter ook een keerzijde: Huismuizen zijn ook nuttig in het wild. Zo maken ze de grond los en zorgen zo voor de verspreiding van zaden en sporen.

De feeks

Hoewel de spitsmuis (Soricidae) anatomisch en qua naam erg op muizen lijkt, verschilt hij sterk van zijn naamgenoten. Feit is: Spuizen behoren niet tot de groep knaagdieren, maar zijn verwant aan mollen en egels. Ze behoren tot de orde van de Insectivoren (Eulipotyphla), wat duidelijk te zien is aan hun tanden.

Uiterlijk

Het meest opvallende kenmerk van spitsmuizen is hun lange, spitse neus. Haar ogen zijn klein en diep verborgen in haar vacht, waardoor het bijna lijkt alsof ze, net als de mol, niet kan zien. Afhankelijk van de soort bereiken de insecteneters een grootte tussen de vier en zeventien centimeter en een gewicht tussen de vier en zeventien gram. In directe vergelijking met andere muizensoorten valt het op dat de ledematen van de spitsmuis korter en steviger zijn. Ook de staart van deze soort is minder lang dan het kop- en rompgedeelte. Hun dichte, korte vacht is afhankelijk van de soort geelbruin, grijs, bruin of zwart gekleurd. De buiken van spitsmuizen hebben ook een veel lichter kleurenschema. 

Levensstijl

Spuizen zijn 's nachts en overdag actief. Ze leven voornamelijk in vochtige habitats zoals dichte bosgebieden. Ze zijn ook ronduit hyperactief, wat betekent dat ze een hartslag hebben tussen de 750 en 950 per minuut. Omdat de eenlingen niet goed kunnen klimmen, bouwen ze hun nest ondergronds of op beschutte plaatsen dicht bij de grond. Het markeert zijn leefgebied met afscheidingen, wat betekent dat de kleine insecteneter territoriaal leeft. 
Het menu van de dieren bevat voornamelijk insecten en wormen, evenals planten. De spitsmuis is echter uiterst zeldzaam om te vinden in menselijke voorraadkasten. Maar zeg nooit nooit: als het dier verdwaalt, kan de spitsmuis ook de oorzaak zijn van opslagschade. 
Belangrijk: het speeksel van sommige spitsmuizen is giftig. Ze gebruiken dit voordeel om hun prooi te doden. Voor mensen kan een beet pijnlijk zijn.

Type muis: spitsmuis – plaag of nuttig?

Spuizen vallen zelden het voedsel van mensen aan. Om deze reden spelen ze een vrij ondergeschikte rol als opgeslagen productplaag. Omdat de dieren heel goed kunnen graven en zich voornamelijk voeden met insecten en wormen, vervullen ze een nuttige functie als ongediertebestrijders in ons ecosysteem. 

De bosmuis

Bosmuizen (Apodemus sylvaticus) behoren tot de familie van muizen uit de Oude Wereld. Ze zijn bliksemsnel, kunnen klimmen en zwemmen. Als ze voelen dat er gevaar nadert, kunnen ze tot tachtig centimeter springen. Mocht het gebeuren dat "Speedy Gonzales" bij de staart wordt gegrepen, dan is dat voor de bosmuis geen probleem: hij stript dan simpelweg zijn staarthuid af en laat de aanvaller letterlijk verbijsterd in de regen staan.

Uiterlijk

Houtmuizen zijn ongeveer 19 centimeter lang, waarvan de staart, die weinig haar heeft, zo'n acht centimeter beslaat. Hun vacht is zacht en bruingrijs van kleur. Zoals bijna alle muizen is de maag van dit schattige exemplaar iets lichter door zijn grijswitte kleur. 

Levensstijl

Houtmuizen, die vanwege hun anatomische voordeel ook wel jerboa's worden genoemd, geven de voorkeur aan lichte bosgebieden als leefgebied. Daar leven ze op paddijken en bosranden. Maar ze gebruiken ook parken, tuinen en landbouwgronden als woonruimte. Als het buiten kouder wordt, gedraagt ​​de bosmuis zich als de huismuis: hij gaat op zoek naar een warme, droge plek om te overwinteren en komt dan vaak binnen terecht.